Szlakiem Cichociemnych – Wędrówka po Mazowszu IV

Termin „Cichociemny” zrodził się w czasie szkolenia żołnierzy „specjalnego przeznaczenia”

w 1941 r. w Wielkiej Brytanii. Przydomek ten miał oddawać charakter zadań, do których byli przygotowywani skoczkowie: po cichu i po ciemku. Termin był częścią idei zorganizowania odpowiednika współczesnych sił operacji specjalnych dla wspierania działań armii podziemnej przy wykorzystaniu lotnictwa, jak i spadochroniarzy. Dążono do nawiązania stałej łączności z okupowanym krajem i wsparcia podziemia przez wyszkolonych specjalistów lądujących w kraju na spadochronach. Szkolenie przyszłych Cichociemnych prowadzone było w ramach brytyjskiej Special Operation Executive (SOE).

Finalnie, do okupowanego kraju wysyłano wyszkolonych żołnierzy, specjalistów w dziedzinie dywersji, wywiadu i łączności, wyspecjalizowanych przyszłych oficerów podziemia.

W sumie od 15 lutego 1941 r. do 28 grudnia 1944 r. do Polski przerzucono 316 Cichociemnych, spośród 605, którzy ukończyli kurs z pozytywnym wynikiem.

Cichociemni nie znali się wzajemnie. Nie mieli wspólnych barw, tradycji ani patrona. Niemniej jednak, udało się zjednoczyć ich pod jednym sztandarem – Jednostki Wojskowej GROM. Zgodnie z decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 119/MON z dnia 4 sierpnia 1995 r., Jednostka GROM otrzymała zaszczytne imię Cichociemnych oraz została zobowiązana do kontynuowania ich dumnej tradycji. Cichociemny Bronisław Czepczak‑Górecki skomentował ten fakt słowami: „Nie widzieliśmy innej formacji, która odpowiadałaby naszym marzeniom, dążeniom do przekazania imienia i tradycji Cichociemnych”.